کودکیم را از من نگیر

کمی از بندر خمیر هرمزگان که فاصله میگیری در حاشیه جنوبی مسیر به انبوه چادر نشینانی بر میخوری که گویی خود یک شهرند و حاشیه ای هستند اما در متن. مهاجرانی که به ناچار چادر و کپر را پناه خود کردند و روزگار را در آن میگذرانند. جایی در ناکجا آباد و جایی که نیست اما هست. فارغ از خانواده ها کودکانی هستند که حس خوب کودکی را نمیبینند واز حداقل امکانات رفاهی و آموزشی و بهداشتی هم اثری نمیبیند. نه آرزویی و نه رغبتی به آینده…

 

یک دیدگاه

  1. هنوز هم میاییم وصحبت از امثال احمدی نژاد ها وخاتمی ها و… میکنیم و البته تازگی ها هم این خانه محافظان جناب محمود..!
    حالا حالاها مانده است که بتوانیم از اینها عبور کنیم….
    عبور کنیم وبرسیم به آرمان هایمان… آرمانهای انقلاب اسلامی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *