انتصاب؛ ارزشی یا قبیله ای؟

یادداشت/ دانیال یادگاری: انتصاب؛ ارزشی یا قبیله ای؟

مدت‌هاست دانشجویان و فعالان عرصه دانشجویی عادت کرده‌اند به انتصاب‌های خوب و بدی که سبب شکل‌گیری جزیره‌های فکری در جریان دغدغه‌های دانشجویی می‌شود…

 آیا وقت آن نرسیده است که دانشجو و تفکرات حاکم بر دانشگاه مسیر خود را از برنامه‌های فرمایشی جدا کنند؟

نقش مسئولان تازه انتصاب شده چیست؟
اگر مسئولان گذشته در فعالیت‌های خود دچار نقایص فراوان بودند، مسئولان تازه‌نفس چه ویژگی بارزی نسبت به آن افراد دارند؟!

اگر در هر دانشگاهی نزدیک‌ترین بخش به اندیشه انقلاب اسلامی، دچار کج‌فهمی و بدسلیقگی در درک آرمان‌های حضرت امام داشته باشد، آیا از افراد و بخش‌های دیگر می‌توان انتظاری داشت؟!

منتصبین جدید، چه ایده‌ای را دنبال می‌کنند که شیپور قبیله گرایی را به دست گرفته و با خیال واهی به گَلِه‌داری (از نوع احزاب سیاسی) در دانشگاه فکر می‌کنند؟

مطمئناً عزیزان می‌دانند که با تغییر افرادی که زحمتِ خواندن اندیشه‌های بنیان‌گذار انقلاب را به خود نداده‌اند و در بسیاری از موضوعات منیت فردی را به مصلحت انقلاب نسبت می‌دهند، نمی‌توان در صحنه تئوری‌های حضرت امام حرکت کرد و مثل گذشته، فاصلهٔ بین تئوری امام و عملیاتی کردن آن از سوی افراد شکل می‌گیرد.

ای‌کاش دوستان می‌دانستند که هم مسیر بودن را باید در ریل حضرت امام و فرمایشات مقام معظم رهبری دنبال کرد؛ در غیر این صورت، هم مسیر شدن با منیّت ها، بی‌تدبیری محض است.

یک دیدگاه

  1. ببینید

    انتصاب مسئولین به منزله قانون چهارم نیوتون!!!

    خیلی جوش نزنید
    رییس جمهور که اینجور باشه دیگ چ برسده به زیردستی هاش تاااا… دانشگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *